Dag 25 Coming full circle

Vandaag weer terug naar San Francisco weer langs de kust. De oceaan was uiterst onstuimig hetgeen spectaculaire beelden opleverde. Op gegeven moment een aantal kite surfers gezien. De foto’s zeggen alles. 

 

Dag 16 tussenstop: Yuma

Wat een gat in de grond!
Flagstaff-Yuma is een ritje van ongeveer vijf uurtjes. Bij aankomst worden we verrast door een temaperatuur van 38* C (101* F). Gelukkig is er een zwembad bij het motel, dus eerst even afkoelen en daarna zoeken naar het stadscentrum.
Na tien minuten rondjes te hebben gereden hebben we de eerste-de-beste Amerikaan gevraagd naar de weg. Zijn antwoord: “Hoezo? Centrum?” Oké, waar kunnen we dan wat eten? “Ergens op 16th street.” Daarna had hij nog een vraag voor ons: “Waarom haten jullie Amerikanen zo erg?” Uit angst eerst gevraagd naar zijn politieke geaardheid: Republiekein. Waarna ons antwoord was: Bush.
Uiteindelijk een leuk restaurantje gevonden wat er van buiten niet erg aangenaam uit zag maar erg gezellig bleek. Heerlijke steak gegeten en toen naar bed met een volle maag.

Morgen de laatste loodjes naar San Diego: Cultuur & Seaworld.

Dag 14 & 15 The Grand Canyon (het grote gat)

De veertiende dag was een heel lange rit door kaal landschap met als enig hoogtepunt de brug over de Colorado River.  Het valt op dat er mensen zich hebben gesettled met caravans of houten hutjes in dit onherbergzame land. Verder mijlenver geen wegen of bewoonde wereld.

We arriveren in Flagstaff, een rustig provinciaal stadje met een “oud historisch” centrum. Als iets ouder is dan 50 jaar dan wordt het in Amerika al historisch. Het is wel een gezellig plekje. Jongeren die hun “Graduate Party” vieren, meisjes in lang en jongens in smoking. Leuke kroegjes, restaurantjes e.d.

Volgende dag naar Grand Canyon, een rit van ongeveer 75 mijl.
Niets kan beschrijven of in beeld brengen hoe dit beeld van “het grote gat in de grond” overkomt als je het voor het eersts ziet. “Wow” of “Men, this is impossible” of “Awesome” zijn dingen die je hoort.
Je voelt je echt nietig hier. Amerika heeft de reputatie van “alles is groot” maar hier gaat het over de grootsheid van de natuur, iets waar de Amerikanen terecht trots op zijn en door hun beheer van de natuurparken proberen te bewaren voor het nageslacht.
Waar we staan is de overkant zo’n 16 kilometer ver en op punten bijna één kilometer diep. We proberen foto’s te maken, maar hebben het idee dat die niet overkomen. Toch maar geprobeerd.